Blog post 1 – Risen Through Pain Apparel
Menu

Blog post 1

Posted on December 01 2017

Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Quod cum dixissent, ille contra.

Si longus, levis dictata sunt. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Cur id non ita fit? Quorum altera prosunt, nocent altera. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere.

Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Satis est ad hoc responsum. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Quae contraria sunt his, malane? Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris.

Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego;

Utram tandem linguam nescio? Quod cum dixissent, ille contra. Quis enim redargueret? Mihi enim satis est, ipsis non satis.

Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Itaque his sapiens semper vacabit. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare?

Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Quae cum essent dicta, discessimus.

Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Quae cum dixisset, finem ille. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum.

Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Disserendi artem nullam habuit. Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Ea possunt paria non esse. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Sed videbimus. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Hic nihil fuit, quod quaereremus.

Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur.

Sed ego in hoc resisto; Si enim ad populum me vocas, eum. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Erat enim Polemonis. Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Quis hoc dicit? Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio.

Nemo igitur esse beatus potest. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Reguli reiciendam; Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Quid me istud rogas?

Bonum incolumis acies: misera caecitas.

Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Hos contra singulos dici est melius.

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Quid censes in Latino fore? Erat enim Polemonis. Bonum patria: miserum exilium. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Quis istum dolorem timet? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Bonum valitudo: miser morbus. Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Est, ut dicis, inquit; Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Itaque fecimus. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re;

Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis, levantur erroribus, nisi forte censes Ti. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Id mihi magnum videtur. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Si longus, levis dictata sunt. Proclivi currit oratio. Poterat autem inpune; Quia, si mala sunt, is, qui erit in iis, beatus non erit.

Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Nulla erit controversia. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Et nemo nimium beatus est; Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Deprehensus omnem poenam contemnet.

At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Scrupulum, inquam, abeunti; Negare non possum. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Rationis enim perfectio est virtus; Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Cur, nisi quod turpis oratio est? Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret.

Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Restinguet citius, si ardentem acceperit. Sed quot homines, tot sententiae;

Duo Reges: constructio interrete. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Omnis enim est natura diligens sui. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Facete M. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Immo alio genere;

Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Aperiendum est igitur, quid sit voluptas; Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris? Itaque fecimus. Sint modo partes vitae beatae. Sed plane dicit quod intellegit. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Equidem, sed audistine modo de Carneade?

Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore; Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Neutrum vero, inquit ille. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Refert tamen, quo modo. Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri.

Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Quae sequuntur igitur? Si quae forte-possumus. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus.

Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Est, ut dicis, inquit; Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

0 comments

Leave a comment

Join our Mailing List

Sign up to receive our daily email and get 50% off your first purchase.